و شایسته این نیست که باران ببارد و در پیشوازش دل من نباشد…
و شایسه این نیست که در کردهای محبت دلم را به دامن نریزم، دلم را نباشم…
چرا خواب باشم؟
ببخشای بر من اگر بر فراز صنوبر تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم
ببخشای بر من اگر زخم بال کبوتر به کتفم نرویید
چرا خواب باشم؟
عبور کدامین افق وسعت انتظار مرا مژده آورد و هنگامه ی عشق را از دل من خبر داد؟
کجا بودم ای عشق… چرا چتر بر سر گرفتم؟
چرا ریشه های عطشناک احساس خود را به باران نگفتم؟
چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم؟
ببخشای ای عشق… ببخشای بر من اگر ارغوان را نفهمیده چیدم
اگر روی لبخند یک بوته آتش گشودم
اگر سنگ را دیدم اما در آیین احساس آواز گنجشک نفس های سبزینه را حس نکردم
اگر ماشه را دیدم اما هراس نگاه نفسگیر آهو به چشمم نیامد
ببخشای بر من که هرگز ندیدم نگاه نسیمی مرا بشکفاند و شعر شگرف شهابی به اوجم کشاند
و هرگز نرفتم که خود را به دریا بگویم
و از باور ریشه ی مهربانی برویم
کجا بودم ای عشق؟
چرا روشنی را ندیدم؟
چرا روشنی بود و من لال بودم؟
چرا تاول دست یک کودک روستایی دلم را نلرزاند؟
چرا کوچه ی رنج سرشار یک شهر در شعر من بی طرف ماند؟
چرا در شب یک حضور و حماسه که مردی به اندازه ی آسمان گسترش یافت، دل کودکی را ندیدم که از شاخه افتاد و چشم زنی را که از هجله ی هق هقی تلخ جوشید و پیوست با خون خورشید…
ببخشای ای عشق… ببخشای بر من اگر ریشه در خویش بستم و ماندم و خود را شکستم و هرگز نرفتم که در فرصتی خط شکن باور زندگی را بفهمم… و هرگز نرفتم که یک هجله برپا کنم بر سر کوچه ی زندگانی و در قاب خورشید بنشانم عکس دلم را…
تو را دیدم ای عشق و دیگر زمین آسمانیست…
و شایسته این نیست که در بهت بیهودگی ها بمانم
تورا دیدم ای عشق و آموختم از تو آغاز خود را…
نگاه تو کافیست… من آموختم ریشه ی رویش باغها را و باران خورشیدها را…
